Voodoohat's negende column 06-10-2009     Waarom ik nog steeds, ( na ruim 45 jaar! ) van de Stones houd.   Ik hoor tegenwoordig vaak in de kranten en in de media negatieve berichten over mijn favoriete band de Rolling Stones, dat de heren te oud zouden zijn om Rock & Roll te spelen, of er wordt gezegd: ze zijn toch al rijk genoeg, waarom stoppen ze niet. Ronnie aan de drank, Keith Richards ziet er niet meer uit, Charlie Watts lijkt wel een grootvader. Ze kunnen het beter overlaten aan andere bands zoals R.E.M, Goldplay, Oasis, of hoe ze allemaal ook mogen heten. Al deze argumenten zijn onzin. Hun leeftijd? Mick 66, Keith 65, Ronnie 62 en Charlie 69. Veel beroemdheden zijn zelfs ouder dan de Stones, ze spelen nog steeds en ze maken ook nog steeds prachtige albums, kijk maar naar b.v. Chuck Berry. De vraag is? Speelt Keith nu op deze leeftijd slechter dan 25 of 35 jaar geleden? Natuurlijk niet! De Stones gaven ons de blanke blues. Ze begonnen als een stelletje Britse schooljongens en speelden de blues en R & B. Hoe het in het begin was weten we allemaal en ik wil hier de geschiedenis niet nogmaals herhalen.     De eerste opnamen, zeker tot 1967 bestonden voor 99 % uit covers. De keuze van het materiaal van de stones was zonder meer super! Bo Diddley, Muddy Waters, Jimmy Reed, Chuck Berry, Solomon Burke, Slim Harpo. De Stones waren niet de eerste blanke Rockgroep op dat gebied. Buddy Holly coverde Bo Diddley, Elvis coverde Chuck Berry en Jimmy Reed. Alle blanke Rockbands haalden hun inspiratie uit dezelfde bron als de Stones maar niemand heeft de muziek, de blues, die drive gegeven zoals de Stones dat hebben gedaan. Niemand heeft deze muziek dat speciale en exotische gevoel gegeven zoals de Stones.   Hetzelfde gaat ook op voor de Rock & Roll. De Beatles waren artistiek gezien misschien een inspiratie, maar het waren toch de rauwe jongens die de echte Rock maakten zoals b.v. de Yardbirds, The Kinks, The Who, Them. Eric Burdon en natuurlijk The Stones. Kijk wat ze in de jaren ’68 tot ’72 aan juweeltjes hebben gemaakt. De beste albums in de Rock & Roll geschiedenis. Beggar’s Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers, Get Yer Ya – Ya’s Out en natuurlijk de klassieker Exile On Main Street. Allemaal met de meest excellente songs. In feite is hier geen enkel slecht nummer op te vinden. Ook de vroege R&B waren Klassiekers. The Rolling Stones Now uit 1964, is het beste door blanke gemaakte R&B album ooit. Aftermath uit 1966, is wat mij betreft ook een meesterstuk.   Ik weet niet hoeveel kranten en televisiemensen hebben getracht hun af te kraken, maar de Stones hebben wel iedere trend in de afgelopen 45 jaar weten te doorstaan.En ze doen het nog steeds! De meest beroemde bands hebben het loodje gelegd, terwijl de Stones iedere keer weer alle records breken en miljoenen mensen naar hun optreden komen kijken. Kijk maar naar Rio de Janeiro, waar anderhalf miljoen mensen komen kijken naar hun optreden. Daarom hou ik nog steeds van The Rolling Stones en zal dit ook tot aan het einde van mijn leven blijven doen. En laten we hopen dat wij met z’n allen nog lang van onze jongens mogen genieten.