|
Wij schrijven het jaar 1965. Ik was toen een jochie van 16 jaar en helemaal Stonesgek. Mijn allergrootste voorbeeld en held was de oprichter van de Rolling Stones, Brian Jones. Ik probeerde in die tijd hem natuurlijk zoveel mogelijk te imiteren.Ik had bovendien ook nog het geluk dat ik behoorlijk op hem leek.
Dus liet ik mij door de plaatselijke kapper hetzelfde model haar aanmeten en droeg ik zoveel mogelijk de kleren die Brian droeg.
Het was wel in een tijd dat dit eigenlijk niet door de beugel kon bij ouders en al helemaal niet werd geaccepteerd door de maatschappij in het algemeen.
Maar wij jongeren waren wel bezig met een revolutie zowel qua muziek als kleding, kapsel, opvattingen en sex. Veel jonge mensen in deze roerige sixties mochten van hun ouders helemaal niets, laat staan een concert bezoeken van een stel "smerige jongens", genaamd The Rolling Stones. Ik zelf had het geluk al mijn ouderlijk huis verlaten te hebben en een job aangenomen te hebben op de kermis waar mijn toenmalige baas steeds weer al mijn Stonesplaten draaide.
Op zekere dag hoorden mijn vrienden en ik dat de Stones aan het toeren waren in Duitsland. Wij konden in die tijd natuurlijk niet meerdere concerten bezoeken, en zo besloten wij naar Essen te rijden waar de Stones 2 x optraden in de Grugahalle op zondag 12 september 1965. Wij mochten het concert om 16 uur meebeleven, dat was de kindervoorstelling. Zover ik mij kan herinneren was dit de setlist:Everybody Needs Somebody To Love/Pain In My Heart/Around And Around/ Time Is On My Side/I'm Moving On/The Last Time/Satisfaction/I'm Alright)
Daar stond dan mijn held Brian en ik stond bijna achteraan vanwaar ik weinig kon zien en laat staan horen, maar dit was mijn eerste concert met de Stones en er zouden nog dik 100 volgen.
|