Art Wood Memorial Gig, Londen, 25 maart 2007

Mijn naam is Arie Elgersma, ik ben lid van de Fortylicksfanclub en ben één van de twee mensen die verantwoordelijk zijn voor de technische ondersteuning van deze jonge fanclub. Ik ben gisteren terug gekomen uit Londen alwaar een ongekend groots memorial concert werd gehouden voor de op 3 november 2006 overleden broer van Ron Wood: ARTHUR WOOD, één van de grondleggers van de British popscene, een ongekend groot artiest die met zijn eigen band de Artwoods goed bekend was in Europa maar nooit echt is doorgestoten naar het grote werk.

Samen met zijn broer Ted startte Art een ontwerpbureau; menig lp hoes ontwerp werd gemaakt, o.a. voor het Philips label . (Voor wie het interesseert: The Artwoods hebben 2 LP's, 1 EP en 6 officiële singles uitgebracht waarvan ik er enkele mee had genomen naar Londen om te laten signeren)

Om even voor 6 kwamen we aan bij het York House in Richmond alwaar het memorial concert zou plaatsvinden. Na een welkomswoordje van Warren Waters ( van de Eel Pie Club ) kwam Tom Nolan and the Bluescasters openen, vanaf het eerste moment zat de sfeer er gelijk goed in. De ene na de andere celeb volgde . Om elke band te noemen duurt te lang, maar om enkele artiesten te noemen: Kenny Jones, Mick Avory, (eerste Stones drummer ) , The Downliners, JOHN LORD, Mick Green, Mark Freeman, Neil Fox, een werkelijk herboren PETE FRENCH met een nieuwe Leafhound, (ècht een aanrader) en natuurlijk Jesse Wood met zijn band The Hoggs.

Direct na het optreden van Jesse Wood ging ik naar achteren om te kijken of ik hem even kon spreken. Ik had namelijk een boekje samengesteld met foto's die aan Art Wood waren gerelateerd, plus een kopie van de discografie van de ARTWOODS . Al met al telde het boekje 12 pagina 's die ik graag aan Angie Wood ( de weduwe van Art Wood ) wilde aan- bieden. Ik had ook nog zelf een special event Tshirt laten maken.

Ik liep langs de security en vroeg hen naar Jesse Wood. Toen deze mijn t-shirt zag zei hij tegen de security dat het ok was. Bij het zien van mijn boekje / t-shirt was hij helemaal ontroerd en omhelsde mij. Hij vertelde mij dat hij eerst zijn gitaar ging wegbrengen, maar daarna regelde hij dat ik het boekje mocht aanbieden aan zijn tante. Ik ging weer terug de zaal in, waar door het harde geluid het dak er letterlijk af ging: de drummer kreeg een groot plakaat gips op zijn schouders !! Nadat deze set was afgelopen werden de gordijnen gesloten voor enige opruimwerkzaamheden.

Daarna volgde een geweldige Kenny Jones en een geweldige verrassing kwam op het podium: Jon Lord, één van de oprichters van de Artwoods, later natuurlijk wereldberoemd geworden met Deep Purple .The Artwoods All Star Band kwam het podium op met Ronnie. Wat zag Ronnie er gewèldig uit! Hij had er duidelijk zin in! Na een geweldige uitvoering van het Artwood's nummer I Take What I Want zag ik in mijn ooghoek dat Jesse Wood mij zocht, dus liep ik naar hem toe . Ik mocht mijn boekje aanbieden aan een duidelijk ontroerde Angie Wood. Ik gaf haar er vier: voor haarzelf, voor haar zoon en voor Jesse en Leah. Ik vroeg of ik er ook eentje aan Ronnie mocht geven, maar dat mocht helaas niet, maar ze beloofde dat ze er zelf op zou toezien dat hij er alsnog eentje zou krijgen. Angie zei wel dat ik bij de artiestenuitgang mocht wachten om mijn Artwoods album te laten signeren wanneer Ronnie van het podium af zou komen . De security vertelde mij dat ik daar als enige mocht staan, op haar uitnodiging! Stel je even voor, iedereen wil daar staan en deze eenvoudige jongen staat op uitnodiging van de familie Wood te wachten en ziet vele beroemdheden uit de Britse pop muziek tot op een halve meter afstand voorbij lopen!

En toen gebeurde het: de deur ging open en de ene na de andere kwma voorbij. Allen waren blij verrast dat ik daar stond met het Artwoods album, iedereen signeerde het artwork, inclusief Jon Lord. Alle All Stars signeerden, ik had 28 handtekeningen! ONGELOFELIJK, maar daar was Ron Wood!!!!! Ik vroeg hem : "Could you please sign the artwork of my Artwoods album?" Ronnie antwoordde: "Sure man, why do you think I am here? Angie told me to go here! By the way, I like your shirt." Ronnie signeerde het artwork van de LP en gaf mij een hand. Ik werd helemaal gèk!

Even later kwam Jesse weer met de vraag of ik ook het door mij meegebrachte album van zijn zus Leah nog wilde laten tekenen. Hij kwam dus gewoon naar mij toe om het te vragen! Nou, natuurlijk wou ik dat wel en gaf het album aan hem. Jesse ging voor mij zijn zus zoeken om haar album te laten signeren! Na tien minuten was hij terug MET handtekening. Ik gaf hem een hand en bedankte hem vriendelijk. Ook Jo Wood signeerde mijn album nog. Daarna zocht ik mijn metgezellen op

.

Met het gesigneerde album onder de arm zweefde ik langzaam weer de zaal uit, terug naar mijn hotel , alwaar ik van de adrenaline de slaap niet kon vatten. Ik denk ook dat ik wel zonder Easyjet wel weer thuis was gekomen, want pas toen ik vrouw en kindjes weer in mijn armen had gesloten was ik weer terug op aarde.

Ik zal nog vaak aan deze avond terug denken. Ik hoop alle lezers weer te ontmoeten op een FLF fanclubdag of anders somewhere else in Europe, deze zomer.

Ronnie Wood in York House,

Arie Elgersma, technische ondersteuning Forty Licks Fanclub 25 maart 2007

26 maart 2007