17 & 18 NOVEMBER 2006 MICK TAYLOR BLUESNIGHT OCHTEN

 

 

 

 

Het was geweldig om Mick Taylor weer te zien en horen spelen in Nederland!

Ochten, het was even zoeken, en dat maakt het allemaal nog spannender ons als het ware te herenigen met de ‘verloren’ Stone, die we voor het laatst in Westendorp zagen, in 2004.

Ongelooflijk goed zoals Mick Taylor melodieus gitaar kan spelen en je steeds verder meeneemt in de bluesmuziek…prachtig.

In verhouding tot de hele geschiedenis van The Rolling Stones heeft Taylor slechts 5 ½ jaar ingezeten, maar heeft van ’69 tot en met ’74 een zeer grote bijdrage geleverd aan de meest verkochte albums en wereldhits…!

Persoonlijk vind ik uit die periode het album’sticky fingers’de allerbeste(naast Exile on Main Street).

Het lied ’Sway’ hebben de Stones tijdens de BB-tour onlangs in Amsterdam ten gehore gebracht, wat ik wel dapper vond…(op veler verzoek, volgens IORR)

Woody werd Keith’s ideale speelmaatje, iemand met een hoog rock’n rollgehalte zonder al te veel intellectueel gedoe, hij paste veel beter bij de band.

Dat Mick Taylor “zomaar” uit de band stapte, zonder al te veel ophef overigens, is een heel goede beslissing geweest….

Ik denk nog niet eens zozeer omdat hij niet de credits kreeg die hij eigenlijk wel verdiend heeft al die jaren, maar verder wilde met pure, eerlijke Bluesmuziek.Vooral door de albums Goat’s Head Soup en It’s only Rock and Roll’ raakte hij creatief gefrustreerd en had genoeg van gebrek aan erkenning voor wat hij deed, zijn input in de nummers.

Taylor was te getalenteerd en te gevoelig voor de sounds van de eindversie( in de studio) voor gladde commerciële successen, made by Jagger/ Richards…

Na Taylor zijn er nooit meer ingewikkelde muzikale weefsels gecomponeerd als ’Time Waits for no one’!Hij had het in zich sommige liedjes om te toveren tot iets anders wat dan nog veel mooier klonk, de fabuleuze gitaarvirtuoos speelde als een engel.

Indertijd werd er ook heel veel drugs gebruikt, vooral cocaine.Het huis van Keith(met de kelder als muziekruimte) was een paradijs voor junkies, en Mick T.was bang dat hij verder zou afglijden als hij niet wegging.

Hij was alles beu, en wilde iets nieuws.Zijn vertrek stond dus los van het respect voor de Stones als musici en als mensen.Collega’s waren trouwens wel boos op hem omdat ze net de studio’s indoken voor het album ’Black and Blue’en opeens zonder gitarist zaten..

Ongetwijfeld hebben de Stones nog steeds veel invloed op zijn leven!

Ik bewonder Taylor hoe hij telkens op zijn levenspad het hoofd moet bieden aan zijn verleden; de gemixte emoties, in een interview heeft hij gezegd een haat/liefde verhouding te hebben met The Rolling Stones.

Toch is hij trots op z’n band, vooral op de ambitieuze Jagger die ervoor gezorgd heeft dat ze nog steeds touren op hoog niveau en als’greatest R&R band in the world’ pionierend bezig zijn…

De muziek groeit maar door.

Van mij mag Mick Taylor ook oud worden op het podium..En dan zijn er nog altijd mensen in de zaal die nog steeds verwachten of willen dat hij ‘Angie’ gaat spelen of ’Brown sugar’…!

 

Vrijdagavond 17 november

Herma en ik rijden samen naar Ochten, gelukkig verloopt de wereldreis goed, en aangekomen treffen we iets wat op een uitgaanscentrum lijkt, blijkt een winkel te zijn waarvan de gevel nu al versierd is met kerstverlichting !.We schieten gelijk in de lach!Verderop(bij de kerktoren)staan we in een keer goed geparkeerd, tegenover de’vicary’.

Het is een gezellig gebouw met een mooie zaal.In de hal worden leuke Mick Taylor t-shirts verkocht als aandenken.

De posters zijn al snel op, ik vraag het morgen nog wel een keertje..

In de zaal is het podium prachtig blauw verlicht en zie al wat gitaren van Mick zijwaarts opgesteld en apparatuur enzo.Ik heb mijn videocamera meegenomen om het concert te registreren. In Westendorp kwam ik tape tekort, dit keer wil ik alles erop hebben.

Het betekend ook de hele tijd bij het podium blijven staan, wachtend tot het saaie bandje in het voorprogramma eindelijk eens weggaat..met een paar drankjes en een beetje kletsen is het vooraan nog net vol te houden maar het geduld wordt rijkelijk beloond..!

Hier hebben we eigenlijk al zo lang op gewacht!

Het is zover..de maan gaat schijnen…: The one and only Mick Taylor..& his band spelen de sterren van de hemel! Technisch heel goed en geïnspireerd, en tot ieders verrassing “Time Waits For No One, samen met Erwin Nijhoff.

Deze avond vond ik het nummer van Muddy Waters erg mooi met “You Shook Me.”

Setlist: Secret Affair-(???)-You Gotta Move-Twisted Sister-I got blues in the morning-Blind Willie McTell-Alabama-Time Waits For No One-You Shook me-CYHMK-No Expectations.

Na de show konden we nog even persoonlijk met Mick praten. Hij is integer en sympathiek.

Hij vertelde Herma dat hij zich nog kon herinneren dat hij een fles’Schrobbeler’(Brabants kruidenbitter) van ons kreeg en nog steeds heeft bewaard, zelfs!Nou, dat is toch erg leuk om te horen!

Dit was mijn kans nu om hem de’homemade’- dvd van Westendorp te geven.

Herma gaf MT iets nieuws in handen: Een giftbox met 2 glaasjes en een flesje ‘FIRE and ICE’, een likeur dat je aan moet steken om smaaksensaties los te maken..!

Het moest wel iets aparts zijn, natuurlijk hè.

Toen we afscheid namen hebben we nog een gezellige nazit gehad met een paar kopjes koffie en daarna zijn we maar stilletjes vertrokken, in no time lag Ochten verzonken in een diepe slaap….

 

Zaterdag 18 november

Het voorprogramma met bluesrocker Danny Bryant & his RedEyeBand is inderdaad een knallende opener, stevige rockmuziek!

Zijn de microfonen beter afgesteld?Mick Taylor komt ook veel steviger over dan gisteren!

Zichtbaar had hij nogal last van zijn keel, hij zong minder.

Sommige muziekstukken waren ietsje slordiger gespeeld dan de avond ervoor, maar wel veel uitgebreider!Er werd lekker”gesjemt”!!

Hij heeft nog steeds die typische Mick Taylor- houding bij sommige gitaarstukken, dat een beetje aandoet als verlegen overkomen.

Eigenlijk had ik nog ‘Ventilator Blues’ verwacht en/of ‘Stop Breaking Down’, maar het werd:’Losing My Faith’ en ‘Red House’..

Na het concert heeft Mick nog van alles gesigneerd..maar hij was echt versleten.Helemaal ‘in trance’heeft hij nog voor Herma’s dochter Beaudique haar ’leather jacket’ gesigneerd,

Marlies, zijn Nederlandse vrouw stond echt verrast te kijken met haar bloemetje, dat vonden we gewoon wel gezellig, en ik zei tegen Taylor: ”Nee man ik hoef helemaal geen handtekening, ik wil je de dvd-opname van gisteren geven!!!" Het was een enerverende avond..Ondertussen had een medewerker 10 kilometer gefietst om die broodnodige langverwachte posters exclusief uit te delen…helemaal geweldig toch?

 

SEE YOU NEXT YEAR!!!

 

 

Herma en Vivian.