Renè Spork over Some Girls

Some Girls was made in '78

Het in Amerika best verkochte Stonesalbum ‘Some Girls’ komt dit jaar in november uit in een nieuwe editie met tien - door Jagger soms opnieuw ingezongen – onuitgebrachte nummers (bron: ZDF interview september 2011, MJ).

Tevens staat er een bioscoopvertoning en een DVD op stapel van een 1978 concert (Forth Worth). De succesformule voor de heruitgave van Exile on Main Street wordt herhaald.

Gecensureerde hoes, ontdaan van enkele filmsterren gezichten. Singel Miss You, ook op 12 inch.

In 1977 waren de Stones meer dan ooit het mikpunt van de Punkbeweging, die toen haar hoogtepunt bereikte. Jagger werd er ogenschijnlijk niet koud of warm van. Op de vraag van een journalist waarom Punkrockers zich voornamelijk tegen de Stones en de Who afzetten antwoordde Jagger: "Omdat ze de Stones en de Who het meest bewonderen". Meer punk dan Keith Richards kon je volgens Jagger nauwelijks worden.
Wellicht toch meer geprikkeld door de kritiek dan ze wilden toegeven leverden de Stones in 1978 hun beste plaat af sinds jaren: Some Girls. Tegenwoordig wordt die plaat in één adem genoemd met de eerste Stones LP en Exile On Main Street!
De Parijse 'Some Girls' sessies omvatten bijna 30 nummers, naast de tracks die uiteindelijk de LP haalden. Ron Wood zag nog kans om een solo-LP (Gimme Some Neck, released 1979) op te nemen en om van vrouw te verwisselen, Jo voor Krissie. Dit laatste deed Mick hem na, Jerry kwam Bianca ging, venijnig nagezongen door Jagger: "you're a rage trade girl, you're the queen of porn, You're the easiest lay on the White House Lawn" (nou ja, Bianca ging inderdaad wel eens uit met de zoon van president Ford).
Keith had even iets anders aan zijn hoofd. Hij moest nog verschijnen voor de rechtbank in Toronto vanwege een heroïne-zaakje dat hem gemakkelijk een paar jaar achter de tralies had kunnen brengen. Gelukkig voor Keith volstond de rechter met een nogal mild vonnis: afkicken en twee benefietconcerten t.b.v. het Canadese Nationale Instituut voor de Blinden. Een opgetogen Keith Richards jamde kort na de uitspraak in de Bottom Line in New York met Dave Edmunds en Nick Lowe, 'Let it rock'.
Keith bracht dat jaar ook nog zijn eerste solo-singel Run Rudolph Run/The Harder They Come uit; niet onaardig, maar het Some Girls nummer Before They Make Me Run zou toch het lijflied worden van Keith: "I'm gonna find my way to Heaven, 'Cause I did my time in Hell, I wasn't looking too good, but I was feeling real well."
Bill, Charlie en Ian traden weer eens een keertje op met Alexis Korner en Mick en Keith produceerden voor het Stones-label een LP van Peter Tosh. Het duet van Tosh en Jagger Don't Look Back werd wereldwijd een hit.

Niet echt een rustig jaar dus voor de voortrollende Stones, die de zomermaanden gebruikten om door de Verenigde Staten te touren. De tournee werd in mei aangekondigd en de zomergriep werd op voorhand verdreven door de Stoneskoorts.
Werd de schitterende hoes van Some Girls vaak ten onrechte toegeschreven aan Andy Warhol (het ontwerp is van Peter Corriston), de omslag van het programmaboekje bracht de mensen al evenzeer in verwarring; het ontwerp van Dragons Dream Ltd doet namelijk meer denken aan een communistische propaganda-poster dan aan een doorsnee Dragons Dream ontwerp (zie bijvoorbeeld de afschuwelijke platenhoezen van de groep Yes).

Het programmaboekje is eigenlijk een vervolg op het door Dragons Dream vormgegeven boek over de Stones-tournee van 1975 'The Rolling Stones on Tour' (Terry Southern, Parijs 1978).
Onder 'Staff on tour' staan in het summiere programmaboekje vermeld: Peter Rudge-screaming, Mary Beth Medley-complaining, Group Logistics-Alan Dunn-Missing, Accountant-Bill Zysblat-Crying, etc.' Leuk, maar als de accountant al gehuild heeft, dan was dat waarschijnlijk van ontroering bij het zien van zoveel geld. De kaartverkoop brak weer eens alle records.

De tour begon op 10 juni in het Civic Center, Lakeland, Florida. De Stones hadden naast Ian Stewart een extra keyboards speler Ian McLagen van de Small Faces en dat was dat. Incidentele gastmusici tijdens de tour waren saxofonist Eddie Money (Lexington, Kentucky, 29 juni), violist Doug Kershaw (Forth Worth, Texas, 18 juli), zangeres Linda Ronstadt voor een duet met Mick bij Tumbling Dice (Tucson, Arizona, 21 juli) en Stonesmaatjes Bobby Keys en Nicky Hopkins (Anaheim, California, 24 juli). Bobby Keys speelde ook nog in Anaheim op 26 juli, de laatste dag van de tour en tevens Mick's verjaardag.
Op 9 juli jamden de Stones met Muddy Waters in 'the 400-seater club', the Quiet Knight, Chicago.
Tot twee keer toe zong Jagger samen met Peter Tosh (22 juni Myrtle Beach, South Carolina en 11 juli St. Louis, Missouri) het nummer Don't Look Back. Peter Tosh verzorgde tijdens deze korte tournee het voorprogramma van de Stones en natuurlijk hoopte het publiek elke keer op de komst van Jagger.

Tijdens de tour speelden de Stones, voor het eerst met Mick Jagger in een meer prominente gitaarrol, de volgende nummers: Let it Rock, All down the Line, Honky Tonk Woman, Starfucker, When the Whip Comes Down, Miss You, Beast of Burden, Respectable, Lies, Far Away Eyes, Love in Vain, Shattered, Tumbling Dice, Happy, Brown Sugar, Jumping Jack Flash, Sweet Little Sixteen, Street Fighting man, Just My Imagination, Satisfaction, Hounddog, Don't Look Back. Ongeveer een derde van het aantal nummers is afkomstig van de LP Some Girls. Het geeft wel aan dat de Stones zelf veel vertrouwen hadden in hun nieuwe werk. De Stones traden tamelijk strak en sober op, zonder al teveel franje; meer rock'n'roll dan het Stonescircus van een paar jaar daarvoor. Uitgerekend de bewegingloze Stone Bill Wyman viel na afloop van een concert in St. Paul, Minnesota (10 juli) van het podium en raakte bewusteloos. Het was een van de weinige keren dat Bill een ziekenhuis van binnen te zien kreeg. Bill gaf overigens te kennen dat hij het sinds de komst van Ron Wood weer helemaal zag zitten met de Stones. Er waren zelfs avonden bij dat hij gecomplimenteerd werd met zijn goede spel. Vroeger hoorde hij daarover nooit iets, alleen zure opmerkingen als er wat fout ging. Ronnie Wood: "It's really weird I feel like I've been with them right from the start."
Het titelnummer Some Girls ontbrak op deze tournee. Misschien omdat een aantal zwarte radiostations het nummer weigerden te draaien vanwege de sexistische (black girls just want to get fucked all night) inhoud? Dominee Jesse Jackson leidde de campagne en zei over het gewraakte nummer: "It is an insult to our race and degrading to our women". Mick hield het op een parodie en Keith? Keith zat er niet mee. Gevraagd waarom het album 'Some Girls' was genoemd antwoordde Keith: "Because we couldn't remember their fucking names."

De Europese Stonesfans (met uitzondering van de meer kapitaalkrachtigen) moesten van de muziek en alles wat erbij komt verstoken blijven. De Amerikaanse tour kreeg geen Europees vervolg. Gelukkig verschenen er wel een aantal uitstekende bootlegs: 'In Again Out Again' en 'Out on Bail', met als extraatje een singeltje op gekleurd vinyl: Sweet Little Sixteen (soundboard), 'A Summer Romance with the Rolling Stones' (Radio-show, diverse concerten) en 'Satisfaction Guaranteed' (niet altijd even sterke publieksopnamen, bevat onder meer een live versie van Don't Look Back). Van meer recente datum is de 4-CD uitgave 'Handsome Girls' (Swingin' Pig, uitstekende kwaliteit, opnamen Forth Worth, Texas).
Verder moesten de Europese fans het doen met verslagen en interviews in grote muziekbladen zoals Melody Maker (1 juli 1978, met foto van Mick, Peter Tosh en Bob Marley op de voorpagina), New Musicall Express (5 augustus 1978, met foto van Keith) en natuurlijk het blad Rolling Stone met Mick op de cover (29 juni 1978). Het was dit blad dat de Stones in december uitriep tot artiesten van het jaar en Some Girls tot LP van het jaar. Zo veroorzaakten een paar rollende steentjes - wellicht nog het meest tot hun eigen verrassing - een lawine van lovende kritiek.
René Spork, 1997-2011

Facts and figures

The Rolling Stones:

Mick Jagger – lead and backing vocals, electric guitar, piano; Keith Richards – electric and acoustic guitars, backing vocals, lead vocals on "Before They Make Me Run", bass guitar, piano; Ronnie Wood – electric, acoustic, pedal steel, and slide guitar, backing vocals, bass guitar, bass drum; Charlie Watts– drums; Bill Wyman– bass guitar, synthesizer.

Aanvullende muzikanten:

Sugar Blue – harmonica; Mel Collins – saxophone; Simon Kirke – congas; Ian McLagan – organ, electric piano; Ian Stewart – piano.

The sessions:

The sessions for Some Girls were the most productive the Stones would ever have. They started in Paris Oct 10, 1977 and ended Mar 2, 1978 with final mixing at Atlantic Studios in New York Mar 15-31, 1978. The sessions were:

Miss You (Mick on guitar), LP version, single version, 12 inch version; When The Whip Comes Down (Mick on guitar); Just My Imagination (Mick on guitar), written by Norman/Whitfield; Some Girls (Sugar Blue on harmonica, Keith on bass & acoustic, Ron on acoustic, Mick on guitar, Bill Wyman on synthesizer); Lies (Mick on guitar); Far Away Eyes (Mick & Keith on piano, Ron on pedal steel); Respectable (Mick on guitar); Before They Make Me Run (Keith solo, two versions: with and without Jagger background vocals);
Beast Of Burden; Shattered (Ron on bass, pedal steel, and lead guitar); Everything Is Turning To Gold was also recorded (it was released as a B side of Shattered).

Tracks from these sessions that were never released included the famous Claudine (which was never released because it was sure to cause litigation from Claudine Longet after she was reprieved from killing her boyfriend), plus Everlasting Is My Love, Covered In Bruises, Indian Girl (released on Emotional Rescue), Misty Roads, Jah Is Not Dead (with Boz Scags), We Had It All, Fiji Gin, I Can't Help It, Do You Think I Care, The Way She Held Me Tight, I Need You, Let's Go Steady, Petrol, No Spare Parts, You Win Again (Hank Williams), It's A Lie, It's All Wrong, Never Let Her Go, Never Make You Cry, Not The Way To Go, Biscuit Blues, Disco Music, When You're Gone, Angeline, So Young (released as extra CD single track in 1995).

Hitlijsten album:
Jaar Hitlijst Notering
1978 UK Top 75 Albums 2
1978 Billboard Pop Albums 1

Singels van Some Girls:
"Miss You",Released: 19

Hitlijsten Album:

Jaar        Hitlijst Notering
1978       UK Top 75 Albums  2
1978       Billboard Pop Albums 1

Singels van Some Girls:
"Miss You",Released: 19 May 1978
"Beast of Burden",Released: September 1978
"Respectable",Released: 1978
"Shattered",Released: 29 November 1978
“Before they make me run”, Keith solo promo edition, without Jagger background vocals (deccember?)

Videoclips:
Miss you
Far away eyes
Respectable

Tegen het jaar 2000 zes miljoen exemplaren van Some Girls verkocht.

“Some Girls’’ is een van de drie albums waarvan alle nummers live zijn gespeeld (naast Let it Bleed en Black and Blue)

Literatuur:

‘Some girls’, by Cyrus R.K. Patell, New York 2011