Ik heb wat met extremen, met het opzoeken van grenzen. Topsport is een duidelijk voorbeeld van het opzoeken van grenzen. Het is kunst en kunde om tot het uiterste te gaan en niet erover. Ook de Stones zijn grensverleggers. Vooral Jagger en Jones. Dat zijn voortrekkers, mensen met ideeën, initiators. Ooit waren ze jong, afkomstig uit keurige burgergezinnen, net van school af, voorbestemd om iets te gaan studeren, Jagger moest geloof ik tandarts worden, en ze kozen voor een totaal ander leven en hadden totaal geen idee waar hen dat zou brengen. Jagger bereikte het ultieme succes en Jones ging ten onder. De medaille en zijn keerzijde.

De tragiek van die twee uitersten inspireerde me. Leven en dood.

Jagger leeft extreem, zoekt fysiek en muzikaal zijn grenzen op en is daar inmiddels oud mee aan het worden. OUD???? Die man kan niet oud zijn, alles aan hem straalt jeugd en leven uit. Prachtig om te zien. (Kan best zijn dat ie thuis weken aan het infuus moet om weer bij te komen van een publiek optreden maar dat geloof ik niet. Maar als zou dat waar zijn dan nog is dat precies wat ik bedoel: hij zoekt de grenzen van zijn mogelijkheden op!)

Brian Jones is puur tragiek.

Ook hij zocht de grenzen op, was misschien wel de meest muzikale Stone. Waar Jagger aan de ene kant van een onzichtbare grens bleef ging Jones er over. Had financiële problemen, had drugsproblemen, liefdesproblemen.

Het onderscheid tussen Jagger en Jones?

Mentale discipline, denk ik. Het is kunst en kunde om tot het uiterste te gaan en niet óver die onzichtbare grens die succes en falen van elkaar scheidt. Die grens is de mentale discipline. Jagger was niet geworden wat ie nu is als ie naast zijn wildheid niet een geweldige discipline heeft. Anders hou je het niet zo lang vol, anders maak je niet zulke muziek, heb je niet zulke optredens, anders kan je niet omgaan met die miljoenen fans. Of zijn het er miljarden? Daar heb ik mateloze bewondering voor.

En Jones? Het is te makkelijk te zeggen dat hij de discipline niet had. Het is een feit dat ie afspraken niet nakwam, dat hij teveel geld uitgaf, teveel pillen gebruikte, teveel van vrouwen hield etc. Dat is niet erg gedisciplineerd. Is het zijn dood geworden? Misschien. Maar misschien ook niet.

Zijn dood was een ongeval, zei de onderzoeksrechter. En ook dat is de tragiek van Brian Jones. Zijn dood krijgt nog steeds alle aandacht maar hij zelf of zijn muziek doen er niet meer toe. Tragisch! Want wat had hij kunnen worden als je ziet hoever Jagger is gekomen?

In mijn boek Tot de Bodem (ja die titel slaat o.a. ook op de dood van Jones op de bodem van zijn zwembad) geef ik een mogelijkheid van wat er gebeurd zou kunnen zijn. Een simpele stap die tot de dood van Jones leidt. Een grensoverschrijdende stap, van leven naar dood.

Wat een tragiek