De voorpret begon 11 september al met veel bier (met dank aan Michael uit Duitsland), nogmaals veel bier en weinig slaap. Met kleine oogjes kwamen we 12 september aan op Schiphol waar we de rest van onze groep ontmoetten. De meeste waren gekleed in Stones outfits; allerlei T-shirts van verschillende tours doken weer op en het was voor Schiphol en het luchthavenpersoneel al snel duidelijk: wij gaan naar de Stones!!!In het vliegtuig zat de stemming er meteen goed in; "studiemateriaal" in de vorm van Stonesboeken en cd's werden tevoorschijn gehaald, de KLM stewardessen waren uitermate enthousiast en geïnteresseerd in onze verhalen en Bernd-Voodoohat werd door Mevr.Byrnd(de leukste stewardess ooit!) in het zonnetje gezet vanwege zijn 40 jarig jubileum als Stones fan.

Op 12 september 1965 bezocht hij nl. zijn eerste Stones- concert in Essen Duitsland. Het Stones-virus werkt aanstekelijk; het werd hartstikke gezellig in het vliegtuig en de zeven uur vliegtijd waren relatief snel voorbij, behalve voor de rokers onder ons.

Om 11 uur arriveerden we in The Big Apple! Geweldig, alsof je zo een tv-serie binnenloopt;
de wolkenkrabbers, de "yellow cabs", de politie-sirenes; het is nieuw en toch zo vertrouwd.
In een half uur tijd werden we met de bus naar ons hotel gebracht; hartje Manhattan,
een paar meter wandelen en we stonden midden op Times Square.
Om bij te komen van de reis zijn we een kop koffie gaan drinken in een van de vele Starbucks cafés in New York.; naast de vele soorten koffie en koeken lagen daar ook Bigger Bang cd's uitgestald tussen al het lekkers. Een goed begin!  Even verderop de megastore van Virgin met natuurlijk een grote Bigger Bang lichtreclame. Overal waar we kwamen zagen we als het ware tekenen: the Stones are in town!!!
Achteraf bezien waren ze nog dichterbij dan we toen beseften:
Mick Jagger was op datzelfde moment een paar straten verderop aan het shoppen bij Barney's.

Opgefrist en wel hebben we vervolgens een taxi genomen naar de Rolling Stones ticket office.
We konden de kaartjes voor het Giants Stadium pas vanaf die dag ophalen omdat men als de dood is voor het doorverkopen van tickets. Even later stonden we als kinderen zo blij buiten met onze kaartjes. Ook viel er best een last van onze schouders; we konden nu eindelijk al die anderen mensen van de groep hun kaartje geven waar ze al weken geleden voor hadden betaald. Een biertje genomen op de goede afloop. Gegeten in het Hard Rock café bij ons om de hoek waar Stonesfoto's en Stonesmemorablia toch wat ondervertegenwoordigd waren.

Dinsdag 13 september, D-Day...
Na een stevig Amerikaans ontbijt gaan we aan het werk. We hebben nu wel de kaartjes voor het Giants Stadium maar nog niet voor het concert in Madison Square Garden van vanavond!
We gaan naar MSG toe en het levensgrote lichtbord is duidelijk: Tonight The Rolling Stones.
We worden lichtelijk zenuwachtig en naarmate de tijd verstrijkt nerveus....Steeds meer Stonesfans vanuit de hele wereld komen een kijkje nemen bij het MSG. Bernd verkleedt zich tot Voodoohat en wordt daarmee een ware attractie. Iedereen wil met hem op de foto; de Amerikanen vinden het prachtig!
Gelukkig weet uiteindelijk vrijwel iedereen van onze groep een kaartje te bemachtigen voor een reële prijs. Het is wel oppassen geblazen want er zijn veel valse kaartjes in omloop die voor 500$ of meer worden verkocht. Ook Robin kan na lang wachten (en drinken) in Walter's bar tickets van MSG voor ons scoren. Walter's bar is trouwens, één van de bars waar een pre-party gaande is, we verheugen ons tezamen met Stones fans uit allerlei landen op hetgeen dat komen gaat.....it would be soon.....We drinken nog een biertje in Mustang Harry , ook een verzamelplaats van Stonesfans en gaan dan nog even terug naar ons hotel om ons op te frissen. Even later lopen we naar het MSG theater. Buiten voor het theater heeft zich
inmiddels een grote menigte verzameld; mensen proberen op het laatste moment nog kaartjes te bemachtigen. Er hangt een algehele sfeer van opwinding; er staat iets bijzonders te gebeuren.

Zo rond half acht gaan we naar binnen. We kopen T-shirts van de tour en gaan naar onze plaatsen.
We zitten behoorlijk verspreid. Gelukkig heb je in het MSG eigenlijk niet echt een slechte plek en

we zijn oh zo gelukkig dat we binnen zijn. We hebben op dit moment drie jaar moeten wachten...

de spanning loopt op...ik moet van de zenuwen nog twee keer naar de wc...een jonge Amerikaanse

vrouw naast ons, gaat nu al compleet uit haar dak, ze springt en gilt. Het is heerlijk om dezelfde

opwinding te delen met anderen en je mee te laten slepen door een overweldigend gevoel van verwachting.
Plotseling gaan om 21.50 de lichten uit... het gaat beginnen... mensen reageren uitzinnig.
De opkomst van De Rolling Stones wordt voorafgegaan aan een video/geluidsshow van The Big Bang. Vanuit de oerknal staan ze daar ineens weer. Gevoelens van extase, pure opwinding maar ook van ontroering overvallen me. Zeker in het licht gezien van Charlie's ziek-zijn van het afgelopen jaar
zijn gevoelens van dankbaarheid op z'n plaats. Charlie ziet er gelukkig goed uit en hij drumt met een ongelooflijke power. Het is te merken dat Charlie's ziekte hen nog meer verbroederd heeft.

De gehele show door zijn er herhaaldelijk momenten dat de Stones elkaar omarmen,
toespreken of oogcontact maken. Ze zijn blij met elkaar en wij met hen!

De opener is START ME UP.
Als opener altijd goed, met veel vaart en energie gebracht.
Mick verschijnt als the golden boy. Goudkleurig colbert over een zwarte broek en een (gelukkig) te kort hemdje. De dames in onze groep maken er een sport van om te voorspellen wat de heren aan zullen hebben. En we zijn het erover eens Mick is prachtig en zeer appetijtelijk gekleed deze tour. Karl Lagerfeld?
SHE'S SO COLD als tweede song.
Goede versie, snel en strak.
YOU GOT ME ROCKING

Wordt kennelijk toegevoegd aan het rijtje klassiekers. En inderdaad het MSG rockte!
TUMBLING DICE
Alhoewel sommigen deze "nu wel gehoord hebben" was het een zeer goede uitvoering. Hetgeen nog eens bewijst dat de Stones hun oude hits niet op de automatische piloot spelen maar zichzelf hierin nog steeds proberen te verbeteren.
ROUGH JUSTICE
Deze nieuwkomer behoort nu al tot een van onze favorieten. Stevig rock and roll nummer. Vette gitaarrifs van Keith en Ronnie. Mick's zang en vileine teksten heerlijk! Wel het gevoel dat het nummer live nog moet groeien maar absoluut een nummer met potentie.
BACK OF MY HAND
Absoluut een juweeltje. Pure, onvervalste blues. Mick en Ronnie subliem op slide-gitaar.
Mick op bluesharp gaat je door merg en been.
19TH NERVOUS BREAKDOWN
Mixed emotions ten aanzien van deze uitvoering; de een vond het prachtig, de ander maar matig. In ieder geval een gewaagde versie en het hele MSG zong mee.
BITCH
Lekker recht voor z'n raap.
ALL DOWN THE LINE
Het vuur spat er van af. Snerpend gitaarwerk van Keith en Ronnie en Mick's going wild; springt, swingt en grijpt, oh holy crap, naar z'n kruis!
GET UP STAND UP
Nu kan ik toch echt niet meer op een stoel zitten! Ga naar het gangpad en sta daar vervolgens de rest van de show samen met Jose en talloze Amerikanen uit m'n dak te gaan. Zeer verrassend om de Stones's versie van dit klassieke reggae nummer van Bob Marley te horen. Swingt de pan uit! Een geweldige reggae sound na onvervalste blues en pure rock and roll. Het geeft weer hoe De Stones in staat zijn hun repertoire gevarieerd en spannend te houden.De INTRODUCTIE van de band geeft goed de onderlinge sfeer weer; Mick plaagt z'n maatjes: on guitar Ronnie rehabWood. Er wordt gelachen en de mannen pakken elkaar vast. Charlie krijgt een daverende ovatie.

Keith's solo-gedeelte opent met THE WORST
Mooie, gevoelige song met goede vocale ondersteuning van Bernard Fowler.
INFAMY
Een van de toppers. Absoluut Keith-nummer; doet qua sfeer ook denken aan Keith's Expensive Wino's tijd.
MISS YOU
Missed that song in de vorige tour. Lekker sexy gespeeld. Omdat de B-stage dan naar voren komt krijgt deze versie een speciaal tintje.
OH NO NOT YOU AGAIN
Alhoewel een nieuw nummer spelen ze het alsof ze het al jaren doen.
SATISFACTION
Vet gespeeld. Charlie slaat er loeihard op los. Het publiek krijst 't samen met Mick uit: Hey, Hey, Hey,

I can't get no..oh no,no,no,no!
HONKEY TONK WOMAN
Geweldige uitvoering. Bij de zin "Ï layed a divorcee in New York City" gejuich en applaus.
De B-stage vertrekt weer naar het grote podium.
SYMPATHY FOR THE DEVIL
Mooie gitaarsolo van Keith en Mick met "nasty "kopstem.
PAINT IT BlACK
Wat een power
IT"S ONLY ROCK AND ROLL
Rauwe rock and roll; Ronnie en Keith op dreef.
JUMPING JACK FLASH
En het houdt maar niet op...de vaart zit er flink in met deze vier klassiekers achter elkaar, MSG gaat uit z'n dak.  Wonderschone uitvoering van YOU CAN'T ALWAYS GET WHAT YOU WANT
BROWN SUGAR
Spetterende afsluiter. Opvallend gedurende deze show was dat juist oude, al "grijs gespeelde nummers" zoals Brown Sugar en Jumping Jack Flash zeer fris en als nieuw gespeeld werden.

Al met al een geweldige show die ons met het verbluffende gevoel achterliet dat deze mannen het wederom presteren een show neer te zetten waarmee ze blijven overtuigen als beste live band. Het ging wel een paar keer fout o.a.op de B-stage en met het intro van Brown Sugar maar dat is tegelijkertijd ook de charme van de Stones; daardoor wordt het nooit te gelikt. Charlie drumde of z'n leven ervan afhing: hij is de solide basis van de groep. En dan te denken dat hij vorig jaar zo ziek is geweest en een auto-ongeluk heeft overleefd; wat een overlevingskracht! Keith speelde vurig en gepassioneerd, hij is werkelijk de "riffmaster". Ronnie is in goede conditie: hij is alerter en zelfverzekerder deze tour; genoten van zijn"zingende" gitaarspel.

En Mick ..hij zingt, springt en danst nog steeds als een jonge God.
Kortom: Mick is HOT, Keith is COOL, Ronnie is their SONNY and they all WORK for Charlie!

Even na twaalven staan we weer buiten. Het is een zwoele nacht in New York. We ontmoetten elkaar in Mustang Harry en toasten met een groot internationaal gezelschap ( o.a. IORR's Bjørnulf Vik ) op

"the boys in the band" en een geweldige avond!!!

Woensdag 14 september
Na een korte nacht en het gebruikelijke stevige ontbijt om weer bij te komen gaan we snel naar een kiosk om kranten te kopen.

The New York Post: "Concert at Garden more like a small gig...New York totally belonged to Mick Jagger-and the waif-like singer was at full swagger...hand-jives, posing and dancing aside, what made Jagger such an imposing figure was his ability to switch between blues, rock and occasional ballads seamlessly and with equal skill......At t6his concert,guitarist Keith Richards was remarkeble not only for his ability swinging his ax, but for his egoless support of Jagger. And drummer Charlie Watts-stoic'n'steady-continued to be the foundation of the group's rock assault. His beats were inventive and versatile, ranging from jazzy rhythms to reggae beats".

Daily News: "Hard-rocking Stones are back with a "Bang"..The Rolling Stones spat in the eye of age at Madison Square Garden last night.....When the Stones attacked a classic like "All Down The Line", the song found life in the tussle between the crack of Charlie Watts'drums and the braying tandem guitars of Ron Wood and Keith Richards.While Watts held down a smacking beat, Richards and Wood tore away at each other's riffs, teasing and sniping, by turns faking each other out and wittily giving in".
De Metro volstaat met een grote foto van Mick op de voorpagina met het onderschrift "Swagger Jagger." 

Vandaag hebben we "vrij" en gaan New York verder verkennen.
Lopend door New York realiseer je je nog eens hoe vaak New York in Stones teksten naar voren komt en loop je, voordat je het weet, de teksten hardop mee te zingen "I've been walking Central Park, singing after dark, people think I'm crazy.." (Miss You),"...I was flippin' magazines in that place on Mercer Street..."(Anybody seen my baby) enz. Dit geeft onze city-tour wel een heel speciaal tintje.
We hebben geen voeten meer over als we naar ons hotel teruggaan.Morgen is het weer zo ver....kriebels in m'n buik als ik er aan denk...

Donderdag 15 september
Als we opstaan is het zwaar bewolkt. De atmosfeer is drukkend en benauwd. Hopelijk komt er geen onweer als de Stones gaan spelen! Het is zoals Keith vaak zegt: "we have another bandmember in the sky who can join in..." Het is afwachten wat de weergoden gaan doen. Om 17.30 staat de bus klaar om ons naar het Giants Stadium te brengen. Het is nog bewolkt maar precies boven het Giants Stadium is al een opening in het wolkendek! Als we aankomen is het er al behoorlijk druk. Amerikanen hebben de gewoonte om er echt een feestje van te maken; op de immense parkeerplaats zie je overal groepjes mensen aan het barbecuen. Er is o.a. ook een barbecue van Shidoobee. Heel gezellig allemaal. De sfeer zit er al goed in. We raken aan de praat met andere Nederlanders, Duitsers, Amerikanen....70.000 mensen verheugen zich op de Rolling Stones..."let's go out dancing, let's rock and roll"!!!  

Tegen achten gaan we het stadion binnen. Het is gelukkig nog steeds droog. Langs de beveiliging op zoek naar onze plaatsen. We wisten dat het goede plaatsen zouden zijn, maar... zo dichtbij! ..niet meer dan twee meter van De B-stage vandaan! Voor het eerst zien we nu het podium van "The Onstage Tour". Het ziet er indrukwekkend en groots uit. De zitplaatsen op het podium geven het idee van balkonplaatsen zoals dat in oude theaters het geval was.Aan het hek voor de B-stage plakken we onze banner vast: Dutch Forty Licks Fanclub Salutes The Stones. Met dank aan Michel die de banner met zorg en aandacht gemaakt heeft. De tijd verstrijkt. Ik ben zo zenuwachtig als een bakvis voor een afspraakje, maar het is ook niet niks om ze van zo dichtbij te gaan zien. Allemaal zijn we in zekere zin gespannen. Als de Stones zo naar voren rollen wacht ze een warm welkom: onze banner, Bernd in vol ornaat alias Voodoohat, Jan Veeken met de Nederlandse vlag als cape, Pauline met haar spandoek voor haar grote held "WATTS UP", Jolanda in sexy Stones tenue, mijn "You make a grown girl cry" spandoek en voorts 33 volkomen losgeslagen hoofdzakelijk Nederlandse fans.
 
Om 20.50 BANG!!! De oerknal. 70.000 mensen joelen en juichen.
 
START ME UP
Wederom de opener.
Ik hou m'n spandoek omhoog maar de afstand is nog te groot om het te kunnen zien.
YOU GOT ME ROCKING
Goede uitvoering, mooi gitaarwerk. Lekkere opwarmer.
SHATTERED
Alhoewel het even fout ging, absoluut flitsende versie.
TUMBLING DICE
Het voordeel van zo'n klassieker in een stadion is dat iedereen meedeint en meezingt
ROUGH JUSTICE
Komt vandaag beter tot z'n recht dan in het MSG. Een nummer dat met ouder worden uit kan groeien tot een ware Stones klassieker.
RUBY TUESDAY
Een van de hoogtepunten van de avond. Prachtige uitvoering. Keith op akoestische gitaar, Mick zingt vanuit z'n ziel,  70.000 mensen die meezingen op een zwoele zomeravond. Alles klopte, tot tranen toe geroerd.
HEARTBREAKER
Super uitvoering
NIGHT TIME IS THE RIGHT TIME
Ode aan Ray Charles met deze klassieker van hem. Eveneens een van de absolute piekmomenten van de avond. Lisa en Mick zingen de sterren van de hemel. Wat een power en wat een bereik heeft de stem van Lisa Fisher!
Na de INTRODUCTIE van de bandleden is het weer tijd voor Keith . 
THE WORST
Blijft mooi: ruige Keith met zo'n gevoelige song.
Wederom veel back-up van Bernard.
INFAMY
Echte Keith-rock. Lekkere versie.
MISS YOU
Dit is het moment waarop we hadden gewacht; de B-stage schuift naar voren....we are going nuts!!!
Mick komt met een grote grijns op z'n gezicht steeds dichterbij. Hij speelt met z'n publiek, Miss you's lekkere beat leent zich hier goed voor. Hij heeft een prachtig rood jasje aan, is zo uit Beggars Banquet weggelopen.
OH NO, NOT YOU AGAIN
Een song met veel vaart en met veel enthousiasme gespeeld.
SHE'S SO COLD
No we're not!  Het jasje is inmiddels uit. Mick flirt en plaagt. Recht voor onze neus trekt hij zijn T-shirt omhoog....en dan maar blijven zingen she's so cold....
Ronnie was zeer aanwezig vanavond, had alles in de gaten. Attendeerde Charlie tot drie maal toe op de banner van Pauline "WATTS UP". Uiteindelijk zag Charlie het en moest hij er smakelijk om lachen. Mick ging zo op in het nummer She's so cold dat Keith op een gegeven moment gebaarde wanneer stopt hij nou? Mick bleef maar rondjes lopen, kreeg er geen genoeg van.
HONKY TONK WOMAN
Ondanks het feit dat menigeen dit nummer nu wel gehoord heeft was de uitvoering ervan vanavond erg goed en zongen 70.000 mensen het letterlijk mee. Een koor van 70.000 man doet je toch wel de rillingen over je rug lopen. De B-stage vertrekt ondertussen weer naar het hoofdpodium. Tijdens het zingen zwaait Mick onderhands naar ons.
OUT OF CONTROL
Geweldig!
Stones op hun best; Keith's scherpe riffs, Mick's bluesharp, Charlie's krachtige beat en Ronnie's "gezang" op de gitaar.
SYMPATHY FOR THE DEVIL
Zoals 't hoort; duivels goed; mooie solo van Keith met wat meer venijn in vergelijk tot de voorgaande tour. Opzwepende Jagger.
JUMPING JACK FLASH
BROWN SUGAR
SATISFACTION
Een aaneenschakeling van klassiekers die stuk voor stuk op hun best ten gehore werden gebracht. Knap om songs, die ze zo langzamerhand toch echt kunnen dromen, met zo veel vuur, enthousiasme en overtuigingskracht te brengen. De energie spatte ervan af; niet alleen in spel en zang maar ook door hun vitale aanwezigheid. Keith die tijdens Jumping Jack Flash naar voren rent en Mr. Jumping Jack Flash himself die als een ware atleet rent, springt en zingt en duidelijk nog lang niet uitgeraasd is.
 
Satisfaction was de officiële afsluiter. Hierna volgt de toegift
YOU CAN'T ALWAYS GET WHAT YOU WANT
Wat een prachtige song is dit toch..en zeker op zo'n mooie avond. Het hele stadion zingt mee. Kippenvel.
IT'S ONLY ROCK AND ROLL
And we certainly liked it!!! Goede, stevige versie.
Mick is niet kapot te krijgen. Rent nog weer eens naar alle hoeken van het stadion. Ook over de catwalk tot vlak voor onze neuzen....zegt: "Thank you" en rent weer terug.
 

Na afloop volgt een spectaculair vuurwerk.

We zijn unaniem in ons oordeel; dit was een absolute topper! Weergaloze show.
Een aantal van ons hebben al tientallen concerten van De Stones gezien maar deze hoort beslist in de top 5 van beste concerten thuis. Dachten we dinsdagavond na MSG nog, dit was een geweldig concert, dit kunnen ze niet verbeteren...vanavond hebben ze dat dus wel gedaan!
Wanneer je in staat bent om jezelf na 43 jaar nog steeds te overtreffen, inmiddels vier generaties weet te boeien, 70.000 mensen in extase weet te brengen, dan mag je jezelf met recht de grootste rock and roll band op aarde noemen.
 
Vrijdagavond verlaten we New York. Wat een week! Enerzijds zijn we moe van het vele lopen en van te weinig slaap. Anderzijds voelen we ons weer helemaal opgeladen door de zinderende concerten van de Rolling Stones. We hebben genoten en zien ze in elk geval volgend jaar weer!
 
 
Calista Wissink