Beste stonesfans,
Om te beginnen zal ik mij even voorstellen. Ik ben Rob Goossens en ondanks mijn relatief jonge leeftijd van 21 jaar een die- hard fan van de Rolling Stones. De Forty Licks Fanclub vroeg mij om een artikel te schrijven over mijn Stonesgevoel als jonge fan, dat ik uiteraard graag wilde doen.
Veelal leeftijdsgenoten kijken namelijk ook raar op als ik vertel dat ik gek ben op Rolling Stones muziek, maar mijn vrienden zijn er inmiddels aan gewend. Als in de plaatselijke discotheek of kroeg ‘Start me up’ wordt gedraaid, weten zij dat ik even daarvoor bij de DJ ben geweest. Niet dat ik zo’n zeur ben die per se zijn muziekvoorkeur wil delen met alle andere aanwezigen, maar gewoon om de Katy Perrys, Lilly Allens en Gerard Jolings van deze wereld even een halt toe te roepen. Om even te genieten van échte muziek, muziek dat geschreven en gecomponeerd is door muzikanten die het nummer ook zelf ten gehore brengen. Gewoon met een gitaar, een bas, drums, keyboard en eventueel een saxofoon of mondharmonica. Het lijkt een unicum tegenwoordig.
Eigenlijk is het niet zo verwonderlijk dat ik een fan ben van de band, mijn vader heeft me aangestoken met dit heerlijke virus. Zelf is hij ook een groot Stonesfan, toen ik net twaalf was gaf hij me een cassettebandje waarop in gele letters ‘Got live if you want it’ opstond. Al bij het horen van de eerste deuntjes van ‘Under my thumb’ was ik verkocht. Zó puur, zó echt en bovenal muziek uit de grond van het hart. Het prachtige ‘I’ve been loving you a little too long’ en het heerlijk deuntje van ‘I am all right’ zette mij aan om meteen op zoek te gaan naar meer muziek van deze band. Dat was niet moeilijk, ik sloeg thuis de kast open en cd’s, lp’s, boeken en een hele hoop prulleria kwamen me tegemoet. Allemaal van één band: The Rolling Stones. De eerste CD die ik uit het rek pakte was een live- CD. De hoes was rood en er stond een lucifer met een vlam op. Per toeval sloeg ik nummer 15 aan en ik ging pardoes helemaal uit mijn dak. Wat een geluid, wat een prachtige rocksound had dit nummer! Ik draaide het wel twintig keer opnieuw en begon steeds luider mee te zingen ‘I can’t get no.. Satisfaction!’. Vanaf dat moment was een nieuwe liefde geboren.
Ik verdiepte me helemaal in de band en raakte alsmaar enthousiaster. Ik ging liedjes meezingen met een songbook en las het door Jagger- verafschuwde boek van Philip Norman uit 1984 in één dag uit. Mijn slaapkamer werd opgefleurd met posters en foto’s aan de wand en ik behaalde onder meer mijn atheneum- diploma door het onderwerp ‘Rolling Stones’ te gebruiken op mijn mondelinge tentamens Engels en Nederlands. Intussen kwam ik tot de conclusie dat ‘Exile on main street’ het beste album ooit gemaakt is. Gewoon vanwege ‘Tumbling dice’, ‘rocks off’ en ‘shine a light’. De ‘rits’ en het bijbehorende album van ‘Sticky fingers’ kon mij daarnaast ook wel bekoren.
Gefascineerd raakte ik van Brian Jones en zijn dood. Ik wilde per se het antwoord op zijn overlijden weten, maar ik weet nog net zo veel als toen ik er de eerste keer van hoorde. Het heerlijke gitaarspel op Sway heeft ervoor gezorgd dat ik Mick Taylor in mijn rijtje ‘helden’ schaar. Charlie Watts is voor mij een fenomeen. De ‘Honky Tonk Woman’- versie op ‘Get Yer Ya- Ya’s Out’ is ronduit perfect. Rockin’ Rollin’ Ronnie Wood heeft de beste gitaarsolo ooit in huis. Zodra tijdens een live concert ‘Can’t you hear me knocking’ wordt gespeeld, kijk ik uit naar Ronnie’s solo op het eind. Bill Wyman is saai en stil op het podium, maar heeft daarbuiten waarschijnlijk het meest wilde leven geleid van allemaal en dat maakt hem toch ook weer speciaal. Keith Richards is een legende. De verpersoonlijking van de Rock ’n Roll. Zonder Keith, geen Stones en geen Stones zonder Keith. Tot slot de man die het vocale allemaal ten uiting brengt: Sir Michael Philip Jagger. Ik weet dat Boudewijn Büch ooit heeft geroepen dat hij de grootste fan van hem is, ik denk echter dat ik dat ben. Ik aanbid deze man, wat een grootheid! Zijn kwaliteiten als zanger en entertainer vormen de perfecte combinatie voor een artiest. Heerlijk. Zijn beste periode was mijns inzien tijdens ‘Aux Abbatoirs’, maar mijn lievelingstour blijft Still Life uit 1981. Vanwege dat rugbypak en het rennen door het publiek tijdens ‘Let me go’.
In 2003 nam vaderlief me mee naar mijn eerste concert en zag ik mijn helden voor het eerst live. In de Rotterdamse Kuip speelde de heren een concert dat nu nog op mijn netvlies gebrand staat. Onvergetelijk was de opening met ’Brown Sugar’ en de vlammen tijdens ‘Sympathy for the devil’, die ervoor zorgden dat heel Rotterdam- Zuid verlicht werd. Enig minpunt was dat we zitplaatsen hadden. Gelukkig kon ik drie jaar later op herhaling. In de Amsterdam Arena stond ik op een steenworpafstand van de mannen. Wat een ervaring! En ze speelden het concert alsof ze nog jonge twintigers waren. Mick constant rennend, Keith die heerlijke akkoorden aansloeg en Charlie die twee en een halfuur lang een glimlach op zijn gelaat had. De akoestische versie van ‘As tears go by’ was voor mij het hoogtepunt van de avond. Just the glimmer twins. In 2007 zag ik de heren voor de derde keer live aan het werk. In de LTU- Arena in Düsseldorf was ik wederom getuige van een wervelende rockshow. Een ongekend hoog niveau met een onvoorstelbaar goede Ronnie Wood.
 |
 |
Van al die honderden nummers die de Stones gemaakt hebben, heb ik uiteraard ook een aantal voorkeursplaten. Ik ben verliefd geworden op het nummer ‘Tops’ van Tattoo You, dat ik het mooiste én het meest onderschatte nummer van de Stones vind en verder zorgen ook ‘Some Girls’, ‘Worried about you’, ‘Love Is Strong’ en ‘Let it loose’, naast de algemeen bekendere platen, voor een brede glimlach op mijn gezicht.
Er is echter één nummer dat voor mij boven de rest uitstijgt. Het is naar mijn mening de best gemaakte plaat aller tijden. Een nummer dat qua tekst en melodie nooit meer geëvenaard is geworden en ook nooit meer zal worden: ‘Sympathy for the devil’. Als muziekliefhebber volg ik alle lijstjes die maar iets met muziek te maken hebben en ik kijk er dan ook vreemd van op dat dit nummer in de lijst der lijsten, de Top 2000 van Radio 2, niet eens in de top 10 staat. Hoe is dit mogelijk?
Als stonesfans zouden we hier met zijn allen de schouders onder moeten zetten. Deze plaat hoort minimaal bij de eerste tien thuis! Inmiddels is er al een hyves (http://sympathyop1.hyves.nl) opgericht, waar een ieder lid van kan worden die ook van mening is dat ‘Sympathy for the devil’ op nummer 1 hoort in de Top 2000. Dit is maar een begin, maar het moet een mooi begin zijn van iets dat leidt waar wij allen vrede mee kunnen hebben: 31 december 2009 23.58u de trommels horen en met ‘pleased to meet you’ het nieuwe jaar in knallen.
Laten we ervoor gaan, time waits for no one!
Met vriendelijke Stonesgroeten,
Rob Goossens