Menno in Moncton
Canada 2005
Alweer ruim een maand terug uit Canada, time flies.. Hier dan toch een kort verslag. Als je alleen het gedeelte wilt lezen dat te
maken heeft met de Stones skip dan door naar 1 september.
Zondag 28 augustus 2005 - Woensdag 31 augustus 2005
Vandaag met het vliegtuig naar Montreal gevlogen, helaas via Chicago. De Amerikaanse douane doet daar namelijk erg
moeilijk, maar na het invullen van een berg formulieren, het laten nemen van vingerafdrukken en een irisscan en het
beantwoorden van suffe vragen mocht ik mocht er toch in :) Het is aan te raden om niet al te bijdehand te doen bij de
amerikaanse douane, een man die grappen maakte over een bom in zijn tas werd toch even apart genomen...
's Avonds in Montreal aangekomen van waar ik de volgende ochtend met de auto vertrokken ben naar Moncton. Eerst ben ik
via de 40, de 20 en de 132 naar een dorpje net onder Ste-Anne-des-Months gereden. Nadat ik hier mijn tent hier opgezet had
heb ik een avondwandeling langs de kust gemaakt. Hoewel het dezelfde oceaan is als in Nederland is de kust hier heel
anders, geen strandstranden in Quebec, maar rotsen aan de kust die bij eb vrij komen te liggen, wat een uniek ecosysteem op
heeft geleverd. 's Avonds vis gegeten in een lokaal restaurant met CNN met Kathrina op de achtergrond, what a mess in New
Orleans...
De volgende ochtend vroeg in de mist vertrokken, gelukkig was de mist weg zodra ik de kust verliet en ik via de 299 door het
natuurreservaat Parc de la Gaspésie inreed. Ik was van plan om hier wat langer te blijven, maar door het slechte weer (een
gevolg van de net genoemde orkaan) heb ik hier maar één wandeling gemaakt, wel een erg mooie. Na de 299 kwam ik weer uit
op de 132, deze heb ik gevolgd tot Cambellton, waar ik New Brunswick ben binnengereden. Hier ben ik de 134 gaan volgen,
ook hier weer langs een schitterende kust. Onderweg ben ik verscheidene keren gestopt om hiervan te genieten. 's Avonds in
één keer, via de 134, de 8 en 11, doorgereden naar Moncton, waar de Stones over een paar dagen zouden spelen. Na een paar
keer door Moncton en omgeving gereden te hebben heb ik een camping opgezocht.
Deze keer bewust niet naar het Stoneshotel gegaan, dat doe ik volgend jaar wel in Europa, maar hier wilde ik zo veel mogelijk
genieten van de omgeving. Canada is een heel groot en leeg land. Ongeveer een uur rijden van Moncton ligt het Kouchibouguac
National Park, hier ben ik in de vroege ochtend naar toe gereden, waarna ik vervolgens het grootse gedeelte van de dag in het
park heb doorgebracht. De dag begon met het verhaal van een afstammeling van de Mi'kmaq (een oude indianenstam die ooit
in dit gebied leefde en één was met de natuur), ze vertelde hoe de indianen hier vroeger leefden van de jacht en de zee, legde
enkele tekeningen uit van de indianen en liet ons een ritueel zien om moeder aarde te bedanken. Meer over de Mi'kmaq:
http://www.dickshovel.com/mic.html
Nadat iedereen een vriendschapsarmband had gehad en deze minstens een keer had geruild met iemand anders in de tent
(het is de bedoeling dat deze geruild wordt als je iemand anders met zo'n band tegenkomt), ben ik begonnen aan mijn
wandeling door dit prachtige reservaat. In het reservaat zijn verschillende ecosystemen te vinden. Een mooi gedeelte is het
zoute moeras langs de kust, dit is onder te verdelen in een paar zones: direct langs de kust ligt een wad, direct hiernaast
begint het moeras, de strook direct naast het wad komt met elk getij onder water te staan, maar het grootste deel van het
moeras slechts één of twee keer per jaar. Er groeien voornamelijk grassen in het moeras, maar verder van zee groeien ook
struiken en bomen wat overgaat in een bos.
Na mijn uitstapje in het moeras ben ik verder gelopen naar het noordelijkste puntje van het reservaat, hier kan men via een brug
over de wadden lopen naar de duinen die even uit de kust liggen, wat ik uiteraard ook gedaan heb. Boven de wadden vloog een
roofvogel (Koningsbuizerd?) die hier aan het bidden was, ik heb hem wel een paar duiken in zee zien maken, maar hem helaas
niets zien vangen, het is in ieder geval een machtige vogel, ik schat dat zijn spanwijdte 2 tot 2,50 meter was, dat is nog eens
iets anders dan de valkjes boven de Hollandse polders.
's Middags naar de beverdam gelopen, helaas bleek deze al bijna twintig jaar verlaten te zijn, maar toch ben ik blij dat ik ook in
dit gedeelte van het park geweest ben. Bij de oude beverdam heb ik twee vogels laten schrikken die zich hier verstopt hadden,
het leken roerdompen, maar ze waren toch anders. Na het bezoekerscentrum even bezocht te hebben ben ik naar het Eco-
Centre la dune de Bouctouche gereden. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een duinreservaat. Het is grappig om te zien
dat veel vogelsoorten ook aan onze kust voorkomen, zo lopen hier ook strandpleviertjes. Doordat de duinen hier bijna geen
beschermingsfunctie hebben kan de zee hier zijn gang gaan, na elke storm zijn de duinen weer anders. Hoewel dit ecologisch
gezien heel mooi is vraag ik mij toch af of ze hier nooit last hebben van wateroverlast.
Donderdag 1 september 2005 - Vrijdag 2 september 2005
Vandaag de eerste dag dat ik op de 'Stonescamping' zit, het is nog erg rustig, ik sta in mijn eentje in het midden van een groot
grasveld (onder de schaduw van een klein groepje bomen), met aan de zijkant één Canadees, waarmee ik uiteraard kennis heb
gemaakt en de Canadese Wiet voor het eerst geproefd heb (er wordt wel anders gerookt, lange vloei en tippies kennen ze niet,
er wordt puur gerookt en de joint wordt van te voren even een beetje vochtig gemaakt zodat hij niet te snel opbrandt). Na wat
bier geruild te hebben voor wat wiet ben ik het podium gaan opzoeken. Het podium bleek op 10 minuten lopen van de camping
te liggen en er werd al druk aan gewerkt. Waarschijnlijk waren ze de dag daarvoor vroeg in de ochtend begonnen met bouwen,
the stage is huge! Nog twee dagen...
's Middags een paar Canadezen geholpen met het opzetten van hun tent, want dit lukten ze echt niet, na het tafereel even
aangezien te hebben heb ik aangeboden om te helpen, wat mij weer een paar gratis biertjes en wiet opleverde.
De volgende dag begon de camping langzaam vol te druppelen, veel nieuwe vrienden gemaakt, veel lol gehad, weer even bij
het podium wezen kijken.
Zaterdag 3 September 2005, Magnetic Hill, Moncton, New Brunswick, Canada
Een historische dag in Stoneshistory. Vandaag spelen de Stones voor het eerst in New Brunswick. Dus voor een publiek dat
ze nog nooit gezien heeft. Dit bleek wel tijdens het concert, de Canadezen werden helemaal gek (en er stonden er ongeveer
85.000 (officieel) à 90.000 (officieus, valse kaartjes en mensen zonder kaartje meegerekend achter me).
Na de vier voorprogramma's (Maroon 5, The Tragically Hip, Les Trois Accords en Our Lady Peace) en een paar uur wachten
ging even na half negen het licht uit en begonnen de Stones met Start Me Up, er is weer een nieuwe tour!!! (dit is eigenlijk het
zesde concert of zevende, de clubgig aan het begin van de tour meegerekend, maar voor mij is het dus de eerste (en
waarschijnlijk helaas de laatste totdat ze in Europa zijn...)!!! Ze zijn terug!
Hieronder de complete setlist:
Start Me Up
It's Only Rock'n Roll
Live With Me
Tumbling Dice
Rough Justice
Ruby Tuesday
You Can't Always Get What You Want
All Down The Line
Night Time Is The Right Time
The Worst
Infamy
Miss You
Oh No, Not You Again
Midnight Rambler
Honky Tonk Women
Sympathy For The Devil
Paint It, Black
Jumping Jack Flash
Brown Sugar
Satisfaction
Een hoogtepunt voor mij was Ruby Tuesday, dit is een van mijn favoriete nummers, en dit was de eerste keer dat ik dit
nummer live hoorde. Andere hoogtepunten zijn uiteraard de nieuwe nummers Rough Justice, Oh No, Not You Again en Infamy,
evenals de cover van Ray Carles, Night Time Is The Right Time, waar Lisa Fisher een knap staaltje zang laat horen.
De Stones lopen tegenwoordig niet meer naar de B-Stage, maar deze wordt tijdens Miss You naar zijn plaats gereden.
Iets wat dit concert voor mij persoonlijk maakt: aan het eind van The Worst (tijdens de regel 'I said from the first I am the worst
kind of guy for you to be around') groette Keith mij vanaf het podium, they know I'm there :), ik weet niet wat ik hiervan moet
denken... Oh No, Not You Again misschien? :)
Wat mij opvalt in vergelijking met de vorige tour is dat mensen zoals Lisa Fisher, Blondie Chaplin en Bernard Fowler veel meer
op de voorgrond mogen treden, op deze manier wordt het stokje doorgegeven. Opvallend: Canadezen blijken heel goed te
kunnen crowdsurven! Dit deden ze toen de Stones op de B-Stage stonden tijdens Midnight Rambler, dit had ik nog nooit
gezien bij de Stones, vreemd, maar wel grappig om te zien :)
Na het concert ben ik 'per ongeluk' backstage gelopen, waar ik even met Leah en Jo Wood heb staan praten, ik had ze eerder
op het podium gezien bij The Tragically Hip. Hierna nog even wat gegeten en daarna terug naar de camping, waar ik samen
met de Canadezen de hele nacht door heb gefeest.
Zondag 4 september 2005 - Maandag 5 september 2005
The Day After... Na mijn Canadese vrienden gedag te hebben gezegd snel weg van hier, nog maar vijf dagen Canada te gaan..
Via de 1 ben ik naar de USA gereden, waar ik bij St. Stephen de grens ben overgereden (wat een verschil bij de douane, als je
met de auto de US inrijdt wordt je helemaal niet gecontroleerd (nou ja, ze bekijken je paspoort en vragen hoelang je blijft, maar
dit is meer uit interesse en niet uit angst). Na de vraag of ik etenswaren bij me had zei ik dat ik dat niet wist, waarna de
douane een vlugge blik door het raam naar binnen wierp en glimlachend zei 'it's ok, you may pass' .
In de US ben ik de 9 gaan volgen, dit bleek een tolweg te zijn, zonder ook maar een cent aan Amerikaanse dollars bij me te
hebben heb ik mij door de eerste drie poortjes heengepraat, waarna ik toch maar wat Amerikaanse dollars ben gaan pinnen,
om dit nou de hele weg te doen... (je kan niet met credit card betalen bij de tol in het land waar Mastercard en Visa vandaan
komen). Na de 9 bij Bangor verlaten te hebben ben ik via de 95 tot Boston naar de 90 gereden. Dit is een erg mooie weg die
van Boston naar de Niagra Falls loopt, het is goed te merken dat te staat New York vroeger een kolonie van Nederland was,
veel Nederlandse plaatsnamen zoals Amsterdam gezien. Onderweg ben ik gestopt om wat te slapen. De volgende ochtend
weer vroeg verder gereden, want ik wilde de hele dag bij de Falls zijn, wat ik dus ook gedaan heb.
De Niagara Falls kunnen met recht een wereldwonder genoemd worden, het is fascinerend om die miljoenen kubieke meters
water honderden meters naar beneden te zien vallen. Aan de Amerikaanse kant even onder de 'kleine' waterval gestaan,
gelukkig was het mooi weer (25 à 30 graden) dus ik was weer snel droog. Aan de Canadese zijde ben ik met een boot naar de
grote waterval gevaren.
's Avonds even een kijkje genomen in het Casino, het Casino op Scheveningen stelt in vergelijking hiermee niets voor. Na snel
de vijf (zes?) verdiepingen met gokkasten, blackjacktafels en roulettespelen doorlopen te hebben heb ik Niagra snel verlaten
(nadat ik nog even een keer bij de Falls ben gaan kijken, 's avonds wordt hier namelijk een lichtshow gegeven). Na mijn tent
net buiten Niagra opgezet te hebben ben ik snel gaan slapen, morgen Toronto!
Dinsdag 6 september 2005, Toronto.
Het doel van het bezoek aan deze stad was Vibhu ([Omega], een vriend die ik al ongeveer 10 jaar ken van #stones op
undernet.org, maar nog nooit ontmoet had) ontmoeten. Vandaag zou ook de nieuwe cd van Stones uitkomen, de eerste na
Bridges To Babylon (en de eerste goede sinds Voodoo Lounge, niet dat BTB slecht is, maar een echte Stonesplaat vind ik het
niet, just my opinion..).
's Middags met Vibhu geluncht op Yonge Street. Het plan was om na deze lunch Toronto te bezoeken, maar mijn auto bleek
weggesleept te zijn, dus ik heb een groot gedeelte van de middag verprutst met het terugvinden van de auto, gelukkig zijn de
boetes een stuk lager dan in Amsterdam... Door de CN Tower te bezoeken heb ik toch nog heel Toronto kunnen zien, dit is
namelijk het hoogste punt van de stad en kijkt dus ook over de hele stad uit. 's Avonds had ik met Vibhu afgesproken in het
Hard Rock Café, ik heb uiteindelijk niet veel van Toronto gezien, maar uiteindelijk was het toch een geslaagde dag.
Woensdag 7 september 2005, Montréal
Vandaag weer terug naar Montreal waar de reis begonnen was, alleen heb ik nu een hele dag om deze stad te bekijken. 's
Morgens heb ik de Basilique Notre-Dame de Montréal bezocht, waar ik enkele uren geweest ben. In het winkeltje in de kerk
nog even gesproken iemand die Mick Jagger had zien joggen in het park! Hij vond het jammer dat hij geen kaarten voor de
concerten heeft kunnen krijgen, ik hoop dat de tips die ik hem gegeven heb hebben gewerkt en dat hij nog op de floor bij een
concert in canada terecht is gekomen.
's Middags ben ik naar de Notre-Dame-de-Bon-Secours Chapel geweest, rond dit kleine kerkje (en school) is Montreal
ontstaan.
Hierna ben ik nog even wezen shoppen in Montreal, waar ik onder andere een cd van Les Trois Accords heb gekocht. Klinkt
best goed, het is alleen op zijn canadees-frans...
's Avonds laat naar het Best Western Hotel gegaan, na bijna twee weken in een tent geslapen te hebben besloot ik dat het
vandaag tijd was voor iets luxers, ook met het oog op de terugreis de volgende ochtend.
Donderdag 8 september 2005 - Goin' Home
Drie minuten voordat de roomservice mij wakker zou bellen wakker geworden, lang bad, ontbijt, auto inleveren, tax terugvragen,
inchecken, Burger King, wachten, vliegtuig naar Washington, tax free, roken, weer inchecken, wachten, roken, wachten,
vliegtuig naar Amsterdam, trein, lopen naar auto, naar huis...
Vrijdag 9 september 2005, ongeveer 10:00 's morgens
Ik zit weer thuis in Delft.. Het avontuur in Canada is voorbij, de teller staat op 31..
Na de Noord-Amerikaanse tour staat Zuid-Amerika op het programma en dan, volgens de laatste geruchten, gaat het hele
circus via Hawaï en Japan naar Australië, tenslotte volgt Europa. In juli spelen de Rolling Stones in Amsterdam, een maand
daarvoor staat Londen op het programma...
Zou dit het laatste rondje van de Stones zijn? We zullen zien... Ik kan in ieder geval niet wachten totdat het zomer 2006 is...
Menno Schipper